Nazwa ortopedia powstała ze złożenia dwóch słów: ORTHOS – które znaczy prosty i PAIDEA – co oznacza wychowanie. Jest to zatem dział medycyny (i weterynarii także) zajmujący się zapewnieniem prawidłowego wzro stu młodego osobnika – tak aby całe swe dojrzałe życie mógł poruszać się bez bólu i całkowicie sprawnie. Symbolicznym przedstawieniem ORTOP EDII jest wizerunek pokrzywionego młodego drzewka przywiązanego do prostego palika - ten motyw powtarza się na winietach czaso pism ortopedycznych i jest częstym motywem dekoracyjnym przed wejściami do klinik ortopedycznych. Zapobieganie i leczenie takich chorób jak dysplazja stawów biodrowych i łokciowych, osteochondroza, wrodzone zwichnięcie rzepki jest zatem głównym zajęciem ortopedów.
Jednak poza tym zakresem, który można uznać za rdzeń ORTOPEDII nazwę tę przyjęło się stosować do całej chirurgii narządu ruchu, a zatem także do leczenia chorób rozpoczynających się od urazu np. złamań kości, zwichn ięć stawów, urazów ścięgien, więzadeł i mięśni. Co więcej nazwy NEUROORTOPEDIA używa się na określenie leczenia niektórych chorób kręgosł upa powstających w wyniku ucisku na rdzeń kręgowy na przykład przez wypadający dysk, bądź przemieszczający się krąg. Chodzi wtedy wszak o terapię schorzeń powstających na styku aparatu ruchu i układu nerwowego.
Dysplazja to zaburzenie rozwojowe polegające na nieprawidłowym wykształceniu s tawu w czasie wzrostu i rozwoju zwierzęcia. U psów dysplazja występuje w stawach biodrowych i łokciowych. W stawach kontaktują się k ości kończyn – są one rodzajem dźwigni poruszanych mięśniami i jako dźwignie podlegają prawom fizyki. Siły działające między końcami kości zależą zatem od długości tych dźwigni. Szybki przyrost długości kości kończy się w wieku około 8 miesięcy - zatem zwykle dysplazje ujawniają się w połowie pierwszego roku życia psa.
Objawia się zaburzeniami ruchu tylnych kończyn u młodych psów dużych ras spowodowa nymi przez nadmierną luźność stawów biodrowych. Może to być jedynie „kicanie” gdy pies przyśpiesza bieg, może to być niechęć do ruchu lub kulawizna którejś z kończyn. W tej chorobie, w części przypadków można rozpoznać zaburzenia budowy stawów biodrowych zanim jeszcze u każą się opisane wyżej objawy. Pierwsze możliwości oceny stawów biodrowych pojawiają się już w wieku 8-12 tygodni, a niektóre spos oby leczenia operacyjnego zapobiegające trwałej deformacji stawów należy podejmować u szczeniąt zanim ukończą 16-20 tygodni. Kolejny sp osób leczenia zmierzający do prawidłowego uformowania stawów biodrowych – tak zwana potrójna osteotomia miednicy powinna być wykona na w wieku 6-7 miesięcy aby przyniosła dobre wyniki. Jeżeli rozpoznanie nastąpi później nadal istnieją sposoby zarówno zachowawczego jak i operacyjnego leczenia dysplazji, ale nie dają już one szans na ukształtowanie prawidłowych stawów biodrowych, a jedynie poprawiają komf ort życia psa, zmniejszając bolesność stawów i zwiększając ich zakres ruchu. W bardzo ciężkich przypadkach połączonych ze zwyrodnien iem stawów dąży się do zastąpienia bolesnych stawów biodrowych stawami rzekomymi powstającymi po wycięciu głowyi szyi kości udowej lub stosuje się protezy stawów biodrowych.
Ta nazwa, tak często stosowana w potocznym języku i w odniesieniu do ludzi nie zawsze pasuje do tego z czym zwykle mamy do czynienia u psów. Najczęściej problemy z dyskiem dotyczą jamników i innych psów z ras tak zwanych chondrodystroficznych. Jamnik wbrew obiegowej opinii nie jest psem nadmiernie długim, a ma tylko zbyt krótkie łapy i dlatego jest niski! Spróbujmy w wyobraźni “rozciągnąć w pionie” fotografię jamnika - jak nic wyjdzie chart. Ta sama wada w rozwoju kośćca, która legła u podstaw powstania jamnika ( a także basseta, beagla, pekińczyka itd.) powoduje, że jądra miażdżyste, czyli wewnętrzna część dysku przedwcześnie ulega zwyrodnieniu i sztywnieje. Dysk międzykręgowy łączy kręgi i działa przy tym jako amortyzator. Zesztywniały amortyzator szybko ulega uszkodzeniu – pęka jego zewnętrzna włóknista część i zwyrodniałe jądro miażdżyste zaczyna się przez te pęknięcia przemieszczać. W wielu wypadkach przemieszcza się w kierunku rdzenia kręgowego, uciska nań i powoduje różne zaburzenia neurologiczne. W odcinku szyjnym jest to zwykle dojmujący ból, podobny proces w odcinku piersiowym lub lędźwiowym najczęściej powoduje niedowłady lub porażenia tylnych kończyn. U psów chodzi zatem najczęściej o wypadnięcie (lub przepuklinę) jądra miażdżystego, a nie całego dysku.
Problem taki najczęściej pojawia się u psów wieku około 6-ciu lat. Część przypadków przepuklin jądra miażdżystego można leczyć z powodzeniem zachowawczo, część wymaga leczenia operacyjnego, inne znowu można leczyć i tak i tak ( ale różne mogą być jednak szanse na wyleczenie i różny czas potrzebny do uzyskania poprawy). Podstawa do decyzji o sposobie powinien być wynik badania neurologicznego i rentgenowskiego. Jeżeli wskazana byłaby operacja odbarczająca, to znaczy taka w trakcie której otwiera się kanał kręgowy i wydobywa masą jądra miażdżystego uciskającą na rdzeń kręgowy to wtedy konieczne jest wykonanie badania bardzo dokładnie lokalizującego wypadnięta masę. Takim badaniem może być tomografia komputerowa lub rezonans magnetyczny, jednak nadal powszechnie stosowanym standardem jest mielografia. Przy tym badaniu część płynu mózgowo-rdzeniowego zastępuje się środkiem kont rastowym, który dobrze widać na zdjęciu RTG. I wykonuje serię takich zdjęć. Płyn kontrastowy powinien tak jak płyn mózgowo-rdzeniowy otaczać rdzeń kręgowy. Jeśli na RTG gdzieś tego płynu brak lub jego warstwa przebiega nieprawidłowo pozwala to na rozpoznanie np.: ucisku wywieranego przez wypadnięte jądro miażdżyste. Jeśli taką masę usuniemy szanse psa na powrót do zdrowia znacznie wzrastają.
Wykonujemy szeroki zakres badań RTG:
Młode zwierzątko trafia do Państwa domu. Trzeba je zbadać, odrobaczyć, prawidłowo zaszczepić, umiejętnie żywić, aby uniknąć schorzeń wieku młodzieńczego i aby wyrosło na dorosłego, zdrowego zwierzaka. W tej drodze pomogą nasi lekarze.
Czas, kiedy zwierzęta zaczynają się starzeć to czas, w którym należy otoczyć je szczególną troską aby zostały z nami jak najdłużej. To czas pojawiania się różnych problemów zdrowotnych. Nasi lekarze pomogą Państwu przejść ten okres bez zawirowań. Po zdabaniu pacjenta, indywidualnie, w zależności od konkretnych potrzeb i stanu zdrowia doradzą jak żywić, jaką profilaktykę zastosować, jakie wykonać badania.
Pozwala ona na rozpoznanie różnych chorób w jamach i przewodach naturalnych ciała. Umożliwia także pobranie próbek z konkretnych, wybranych precyzyjnie miejsc i przekazanie ich do dalszych badań – CP, HP, BAL, testy urazowe. Ta metoda może być także formą terapii – usuwanie ciał obcych z małżowin nosa i z żołądka.
Znane są różne formy badań endoskopowych.
Oferujemy szeroki wachlarz usług stomatologicznych z zakresu:
w przygotowaniu.....
Krioterapia miejscowa polega na chwilo wym schłodzaniu pewnego obszaru powierzchni skóry pacjenta.
Aparat Cryo-S mini jest najmniejszym aparatem do kriochirurgii. Przeznacz ony jest do miejscowego, szybkiego i skutecznego zamrażania tkanki za pomocą unikatowego krioaplikatora natryskowego, który dzięki możliwoś ci płynnej regulacji mocy chłodniczej pozwala na zamrażanie zmian od bardzo małych (kilka mm. obj.) do zmian bardzo dużych (kilkadziesiąt cm. obj .) poprzez bezpośredni natrysk ciekłego podtlenku azotu na zmianę. Istnieje również możliwość podłączenia krioaplikatorów kontaktowych za pom ocą specjalnego uchwytu pistoletoweg o. Konstrukcja końcówki krioaplikatora i uż yte materiały zapewniają optymalne wykorzystanie właściwości czynnika chłodzącego. Podtlenek azotu kumuluje ponad dwa razy więcej energii niż ciekły az ot dlatego 7 kg. gazu wystarcza na 4-5 godzin ciągłej pracy. Podtlenek azotu można przechowywać dowolnie długo bez strat na odparowan ie (które występują przy ciekłym azocie).
Zalety kriochirurgii:
Ozon – allotropowa odmiana tlenu, bardzo dobrze rozpuszczalna w wodzie (około 15x lepiej niż tlen) Jest gazem nietrwałym. Podczas rozpadu uwalnia bardzo aktywny tlen atomowy. Charakteryzuje się działaniem:
W weterynarii ozon znajduje szerokie zastosowan ie w leczeniu długo gojących się ran, często opornych na leczenie antybiotykami, trudno dostępnych, w dermatologii (zapalenie skóry, zapalenie uszu), w internie (biegunki). Ozonoterapia ma wpływ na procesy zapalne, układ immunologiczny, przemianę energetyc zną tkanek, gospodarkę tłuszczową oraz bardzo mocno oddziałowuje na metabolizm tlenu w komórce. Szczególny wpływ m a na czerwone ciałka krwi – erytrocyty – zapobiega zlepianiu się krwinek czerwonych a tym samym poprawia ukrwienie tkanek. Ozon podaje się w postaci iniekcji domięśniowych , dożylnych, jako autohemoterap ię, w formie wlewów płynów ozonowanych, suchych kąpieli gazowych, a także w postaci kropli i maści. Bardzo istotne jest to, że ozon działa na bakterie tlenowe i beztlenowe oraz nie daje lekooporności, co jest ważne przy leczeniu schorzeń wywołanych przez kilka bakterii, czyli chorób o złożonej etiologii. Ozon ma właściwości wiązania się z tłuszczami tworząc substancje, które pod wpływem wody uwalniają wolny tlen. Najlepszym takim preparatem jest ozonowana oliwa. Używa się w niej jako nośnika oz onu, oliwy z oliwek, która ma znane powszechnie, dobroczynne dla skóry właściwości i stanowi od wieków bazę dla wielu medykamen tów i kosmetyków. Sok ten, zawierając m.in. ponad 80% jednonienasyconych kwasów tłuszczowych oraz znaczną ilość witaminy E i roślinne polifenole, działa regenerująco na tkanki miękkie.
W Naszej Klinice stosujemy aparat dający możliwość ozonowania ran trudno gojących się oraz stosowanie oliwy ozonowanej. Urządzenie serii ATO-3 jest aparatem do terapii ozonem. Jako czynnik roboczy zastosowano tlen medyczny w stalowych butlach ciśnieniowych. Aparat umożliwiaja wykonanie pełnej gamy zabiegów w ozonoterapii.
Poniżej przedstawiamy pacjenta, u którego dzięki ozonoterapii udało uratować się tylną kończynę. Pies uległ wypadkowi komunikacyjnemu w wyniku którego doszło do zmiażdżenia stawu skokowego oraz wieloodłamowego , otwartego złamania kości piszczelowej. Rana zanieczyszczona była piaskiem, żwirem, duża część tkanek uległa martwicy. Wykonano zespolenie zewnętrzne złamanej kości i wprowadzono terapię ozonem. Niżej przedstawione zdjęcia wykonywano w odstępach 2-3 tygodniowych. Po 3 miesiącach doszło do całkowitego zagojenia rany, pies odzyskał sprawnośc ruchową z niewielkim zesztywnieniem stawu skokowego.
Terapia zachowań, czyli behawior W Klinice prowadzi konsultacje i udziela porad Magda Błaszkiewicz, terapeuta w Ośrodku Wsparcia Psychicznego i absolwentka Kursu Dyplomowego COAPE (Diploma in the practical aspects of companion animal behaviour and training), od wielu lat związana z naszą placówką. Zwierzęta towarzyszące człowiekowi, szczególnie psy i koty stają się coraz większą populacją wśród zwierząt domowych. Ich zachowania, zwłaszcza te problematyczne, stymulowane lękiem, agresją, fobiami, są trudne do wyjaśnienia. Stanowią bowiem wypadkową wielu czynników, takich jak:
Pojawiają się one, mimo iż psy i koty posiadają ogromny potencjał adaptacyjny - zdolność uczenia się. Świadczy to o tym, że niektóre z nich, mają, w określonych sytuacjach życia codziennego, trudności w kontaktach z ludźmi bądź innymi zwierzętami. Lekarze weterynarii, do których trafiają tacy pacjenci, zmuszeni są w trakcie krótkiej wizyty w gabinecie poradzić sobie ze zgłoszonym problemem, aby umożliwić zwierzęciu i jego właścicielowi harmonijną i bezpieczną koegzystencję. Skutkuje to najczęściej zaleceniem farmakoterapii i stosowania prostych technik behawioralnych. Niestety w wielu wypadkach (utrwalenia i generalizacji lęku czy agresji) jest to postępowanie niewystarczające dla zmodyfikowania problematycznego zachowania. Dlatego współpraca lekarza dysponującego rozległą wiedzą i doświadczeniem klinicznym i behawiorysty posiadającego wiedzę o mechanizmach psychofizjologicznych, wyposażonego w szerokie spektrum oddziaływań behawioralnych, wydaje sie konieczna dla określenia pochodzenia i charakteru występujących zaburzeń (endo i psychogenne lub towarzyszące chorobie somatycznej). Pozwoli to na opracowanie i prowadzenie kompleksowej terapii: behawioralnej, farmakologicznej lub łącznej. Istotnym elementem pracy behawiorysty jest również przekazanie właścicielom zwierząt wiedzy dotyczącej, gatunkowych i temperamentalnych, potrzeb istotnych dla stabilizacji emocjonalnej ich czworonogów, warunkującej prawidłową adaptację. Pozwoli to na uniknięcie obustronnej frustracji i tworzenie relacji w oparciu o realistyczne oczekiwania opiekunów, zgodne z naturalnymi potrzebami ich pupili.
(opracował lek.wet. Andrzej Lisowski na podstawie oficjalnych materiałów znajdujących się na oficjalnej stronie internetowej Ministerstwa Rolnictwa Wielkiej Brytanii www.defra.gov.uk)
Więcej informacji można uzyskać na stronie internetowej www.sjv.se lub pod numerem telefonu w Ministerstwie Rolnictwa Szwecji: +46-36-155000.